maandag 20 mei 2019

OMG, ik ben 41!




Ik wilde de titel eerst "OMG, ik ben al twee jaar 39!" noemen, maar dat vond ik ook weer zo lame. Maar ik wilde het grapje toch even maken, dus bij deze. Verder kan ik niet ontkennen dat het toch echt al weer een jaar verder is, en ik officieel een veertigplusser ben inmiddels. Nou ja, ontkennen gaat trouwens best zolang ik een onbekend persoon in de waan laat dat ik ergens in de dertig ben. Andere mensen zien mijn rimpels en slappe gezichtshuid kennelijk niet, maar mijn spiegel, en de spiegel in de lift laten dat toch echt zien.

Voel ik mij inmiddels een volwassen veertiger? Absoluut niet. Ik heb me het hele jaar afgevraagd hoe het kan. Ik voel me tien jaar jonger. Geestelijk dan. Vroeger leek 40 gewoon best oud, een leeftijd waarop je echt volwassen bent en nooit meer onzeker of awkward bent. Maar ik ben nog steeds best onzeker, en awkward al helemaal, in a good way, I guess. Wel minder dan twintig jaar geleden hoor! Inmiddels weet ik steeds beter hoe ik gewoon mezelf mag zijn en dat dat goed is, en dat je op die manier ook de mensen aantrekt die je vrienden worden en blijven, door gewoon jezelf te zijn, nah! Who knew.

Inmiddels heb ik al een boek gelezen over veertigers, ehm, hoe heette die ook alweer. Even google-en hoor. O ja, "Volwassenen bestaan niet". Die titel sprak me enorm aan, en was leuk en herkenbaar, behalve de stukjes over werk/carrière en kinderen. En eigenlijk lees ik dat in veel, zeg maar alle artikelen over veertigers,terug, wat natuurlijk ook best logisch is, en is het niet het ene, is het wel het andere, dus of kind, of carrière, en als je het allebei niet hebt maak je wel enorm mooie reizen want anders ben je een loser.

Oh shit. Ik heb het alledrie niet! Nou ja, ik kan nu in ieder geval zeggen dat ik twee maanden terug nog in Dublin zat. En dat vond ik ook ver. En mooi. Maar een carrière is er niet, en kinderen ook niet. Bedankt CF! Dat klinkt niet leuk, en misschien wat hard, maar zo is het wel. Mijn carrière als apothekersassistente (.....) strandde in 2010. Maar het was awesome en ik heb in ieder geval een jaar of 12 gewerkt als een normaal functionerend persoon. Kinderen mis ik persoonlijk niet. Ik weet niet hoe dat zou zijn als ik gezond was. Nu denk ik alleen maar, HOE DAN!? En ik kan mij dus niet voorstellen dat ik het wel zou willen, als ik dus gezond was, eigenlijk, want ik heb er niet veel tranen om gelaten. En ik geniet van mijn nichtje en neefje, die groeien als kool (I must be 41 for saying this). 
Maar dat neemt niet weg dat het soms lastig is om te zien dat de (gezonde) mensen om je heen, wel gewoon groeien in dingen, en kinderen krijgen/willen, en zeg maar echt een toekomstbeeld hebben. Dan lijkt het soms alsof je stil staat, en zelfs achterblijft, terwijl iedereen doorgaat. Vriendschappen verwateren ietwat, of gewoon helemaal. Maar er komen ook nieuwe mensen op je pad, en zo is het levon! Ja, ik schreef levon.

Ik wil absoluut niet dramatisch overkomen verder hoor. Ik ben happy en weet je wat er bij mij groeit? Een moestuin! Ik zou daar regelmatig over bloggen but I didn't. Maar op mijn instastory laat ik de vorderingen zien!

Tot de volgende blog!





zaterdag 30 maart 2019

My Dublin adventure.

Tijd voor een blog! Ik was namelijk een paar dagen naar Dublin. En dat vind ik bijzonder. Ik wilde het al best lang, maar liet me tegenhouden door stomme angsten, met stip op 1: longbloeding krijgen in het vliegtuig, door het vliegen. And what not, zeg maar. Mijn longarts moedigde me aan gewoon te gaan, want je moet wel kunnen leven! Ook al kon hij niet ontkennen dat het vliegen een bloedinkje zou kunnen triggeren. Voor de zekerheid kreeg ik dan ook medicijnen mee die een eventuele bloeding zouden helpen te stoppen, en een extra antibioticakuur. Behalve de inpakstress (van alle medische dingen) en het moeilijk vinden om de hond achter te laten (met last minute geregelde oppas-toppers, wegens opeens niet doorgaande huidige oppas, not stressfull at all!!) was ik er klaar voor.
Let's do this!

Met een hartslag van 100 zat ik in het vliegtuig, samen met Remco (zwetend vastgeklemd aan de stoel voor zich, want vliegangst en eerste vlucht) en achter ons, onze totaal relaxte vrienden, we gingen namelijk gezellig met z'n viertjes! Saturatie (zuurstofgehalte in het bloed) daalde naar rond de 86 toen we echt op hoogte waren, ja, dat voelde onprettig, en met een mondkapje op extra naar, dus die deed ik op en af, lekker nuttig dus, tegen de rondvliegende virussen.

Eenmaal geland was ik al best opgelucht, want mijn longen hadden geen gekke dingen gedaan! En we waren niet neergestort, dus win-win.

Hallo Dublin!


Eenmaal in het hotel was het tijd om even bij te komen, onze vrienden gingen al meteen Dublin in, maar ik had er al even genoeg activiteit opzitten. En dat is natuurlijk prima eigenlijk niet natuurlijk, klote lijf. Het gekke is, dat het mij dan echt verbaast dat "normale mensen" helemaal niet hoeven uit te rusten van de reis zelf. Iets doen als we aankomen, huh, wat, is er een andere optie dan liggen? En zo verbaasde het mij eigenlijk de hele vakantie door wel, hoeveel energie iemand normaal gesproken heeft. En ik dus niet. Want normaal gesproken voel ik me in mijn thuis-ritme best wel "fit". Ik kan de hond uitlaten, wat huishouden doen, een sociaal dingetje op zijn tijd, en sporten. Niks mis mee, maar vergeleken met anderen is het dus eigenlijk best weinig. Ik bedoel niet dat ik jaloers ben, absoluut niet, slechts verbaast en het was ook best confronterend.
Zo hebben we dus veel dingen apart gedaan, iedereen in zijn eigen tempo, maar wel veel samen gegeten. Remco zit er wat energie betreft wat tussenin, met zijn krakkemikkige gewrichten. Uiteindelijk zijn we (Remco en ik) die eerste middag naar de dichtstbijzijnde pub gelopen en hebben daar een Guinness besteld, ik bedoel, duhh? Dat smaakt daar dus echt beter dan hier hoor, echt een zijdezachte, heerlijke, bijna chocolade-achtige, koude vloeistof die over je tong glijdt, ik weet niet hoe ik het preciezer omschrijven kan. Het is gewoon goddelijk. En daar zitten, met een Guiness, in Dublin, is voor mij dus al fantastisch.

Vervolgens heb ik dus ook echt van elk dingetje keihard genoten. Gewoon daar op straat lopen, beseffen dat ik daar ben, dat mijn gezondheid het nog toelaat (Ik denk echt dat dat zonder Orkambi niet het geval geweest was). Bij een straatmuzikant moest ik dan ook bijna huilen, want dat doet muziek met mij. Lame!


De eerste Guinness! #perfectie


Ook een best groot hoogtepunt vond ik The Long Hall Pub. Jullie kennen vast het programma The Layover van Anthony Bourdain (RIP)? Ik ben sowieso groot fan van hem, en er is een hele aflevering over Dublin. Per toeval kwamen we de tweede dag die pub tegen die ook in zijn programma genoemd was. Ik had'm zelfs op een lijstje met pubs en eetgelegenheden (hallo eetlust) gezet maar waren nog helemaal niet op zoek. Ik zag het en hoorde meteen in mijn hoofd Anthony's stem de naam van de pub zeggen zeg maar, ehhh, is dat normaal? We wilden er iets eten maar dat was er niet, dus oke, Guinness dan maar weer! Aan de barvrouw vroeg ik of dit inderdaad de pub was waar hij was geweest, en ja, hij had zelfs op dezelfde plek gezeten als ik. En even de aflevering snel terugkijkende nu, was dat inderdaad zo. Aldaar kregen we de tip om naar een kerkhof te gaan met een bijzondere 150 oude pub ernaast, wat we de volgende dag met z'n vieren deden. Prachtig!
Die avond ervoor keerden we na een lekkere maaltijd weer terug naar The Long Hall, gewoon omdat het kan. Maar niet voordat we langs de welbekende Temple bar gelopen waren.


The Long Hall Pub




Temple bar


Gravedigger's pub met het kerkhof erachter.


Nou ja, ik heb uiteraard nog veel meer foto's, maar dat is voor niemand interessant. To sum up, ik heb genoten, een angst overwonnen, enorm lekker gegeten en gedronken. Het was ook nog eens prachtig weer terwijl ik regenachtige dagen verwacht had in eerste instantie. Ik moet enorm bijkomen van dit "avontuur", want het heeft me echt bergen energie gekost en ik hoop dat ik niet ziek word, maar dat zien we dan wel weer ;-)  

Tot snel Dublin! <3 



donderdag 7 maart 2019

Moestuin-balkon kriebels!




Hallo! Spring is in the air, of nou ja, dat was het laatst even. Hoe dan ook, het is weer tijd om te zaaien zodat mijn balkon in de zomer weer een urban jungle wordt! Ik heb bedacht om hierover een blog/plog te maken om bij te houden hoe alles groeit, en te laten zien hoe ik het doe. Dan heb ik ook weer wat te doen, weet je wel.




Het begon een maandje geleden zo. Ik zaaide zes zaadjes uit een rode snackpaprika, vier zaadjes uit een oranje snackpaprika en twee Spaanse peper zaadjes van de oogst van vorig jaar. Deze specifieke groentes kunnen best al zo vroeg gezaaid worden heb ik inmiddels geleerd. Dit super leuke kweekbakje is van Flying Tiger, die verkochten ze vorig jaar althans. En toen kon het wachten beginnen!



Na een dag of tien denk ik, kwam het eerste groen omhoog, maar ik heb ook wel eens gehad dat het drie tot vier weken duurt, het gele dingetje plaatste ik zo zodat ik onthield waar alles zat, niet perse de beste manier.



Inmiddels kreeg elke plantje de tweede set blaadjes, zeg maar, dus dan kunnen ze in een groter potje. Ik had dus ruim gezaaid omdat je nooit weet of alles omhoog komt. Maar oke, alles ontkiemde, ik wil eigenlijk van elk soort eentje houden, ik pot er wel wat meer over omdat het natuurlijk altijd nog fout kan gaan, dus voor de zekerheid, maar ook leuk om weg te geven over een tijdje, also, ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om een plantje weg te gooien. Toch zijn er drie in de vuilnisbak belandt, sorry! het voelt als abortus 



Ik gebruik overigens de meest simpele potgrond die ik gewoon bij de supermarkt op de hoek haal, het werkt tot nu toe prima. Later in het "proces" doe ik er vaak wat extra voeding bij, maar dat zal ik laten zien. 
Op elke potje plak ik nu een stuk tape met erop geschreven wat er in zit. Met een theelepeltje schep ik het mini-plantje eruit en giet er meteen water bij als ik 'm in de grotere pot zet. Nu gaan ze terug op de vensterbank waar ze lekker verder kunnen groeien. Ik heb wel het geluk dat ik de hele dag zon heb (tenzij die niet schijnt, duhh) op mijn vensterbank waardoor het lekker warm en licht is. 

Binnenkort ga ik nog cherry tomaatjes en komkommer zaaien, wat kruiden en bosui staan ook in de planning. Zin in!

Tot de volgende moestuin blog, ofzo :-)